MediaVrijheid

Onschuldig Veroordeeld – Deel 8 – Reclassering

Wie zijn kont verbrand moet op de blaren zitten. Een oud spreekwoord en dat geldt ook voor mij. 40 uur werkstraf waar ik 2 uur vanaf mag halen wegens voorarrest maakt 38 uur op de blaren zitten. Hiervoor moet ik me melden op 11 augustus jl om 11:00 uur voor een intakegesprek.

Arbeidsongeschikt

Ik ben benieuwd. Hoe gaat men dit oplossen? Ik ben in 1994 100% fysiek afgekeurd vanwege een breuk in mijn rug. Fysieke arbeid behoort niet tot de mogelijkheden. In mijn jaar ziektewet (1993/1994) heeft men de WAO gewijzigd. Het zogenaamde “WAO-gat” is ontstaan en voor de meeste mensen kan dit worden bijverzekerd. Als je echter met een gebroken rug thuis zit behoord dat blijkbaar niet tot de mogelijkheden.

Van ruim 6000 gulden per maand (incl. vergoedingen en extra’s) ga ik in de ziektewet terug naar iets meer als ƒ 3000,–. Na een jaar blijft daar in de WAO nog een beetje meer dan ƒ 800,– per maand van over, net genoeg om de huur te betalen. Ik besluit geen aanvullende bijstand aan te vragen maar in plaats daarvan begin ik, met toestemming van het UWV, een onderneming. Ik moet wel elke maand opgeven wat ik verdiend heb zodat dit gekort wordt.

Eindelijk heb ik een goede maand en moet op de opgave ƒ 4600,– noteren. Begrijpelijk krijg je dan ook die maand geen WAO, die snap ik. Maar de volgende maand kreeg ik ook niets meer. Als ik daarover bel wordt me uitgelegd dat het er niet toe doet wat ik verdiend heb maar wat ik KAN verdienen. Ik heb laten zien dat ik meer als mijn oude maatmanloon kan verdienen dus krijg ik geen WAO meer vanaf dat moment.

Natuurlijk ben ik boos. Een inkomen van een ondernemer dient per jaar bekeken te worden waaruit een gemiddelde ontstaat per maand en niet in korte periodes met een piek. Ik voel me, voor het eerst, behoorlijk belazerd door onze overheid maar besluit mijn energie in mijn bedrijf te steken. Ik bouw echter wel een behoorlijke schuld op van onbetaalde rekeningen en door deurwaarders, gerechtskosten en rente wordt die nog eens dik verdubbeld. Het zou tot 2000 duren voor ik weer schuldenvrij ben.

Wijziging WAO

Maar er is in 1994 meer veranderd. De overheid vindt dat de werkgever in hoofdzaak verantwoordelijk is voor de arbeidsongeschiktheid van de werknemer en het begrip “passende arbeid” wordt geboren. Nu wordt de overheid (Reclassering) hiermee zelf geconfronteerd dus ik ben reuze benieuwd hoe men dit gaat oplossen.

Ik heb mijn weg gevonden in deze maatschappij met zittend werk, eerst juridisch en later in de IT. Mijn rug wordt niet beter, nooit meer, en de mogelijke belasting daarvan blijft ongewijzigd. In 2008 krijg ik een ongeval en als gevolg daarvan is mijn knie eveneens nauwelijks meer belastbaar. Dat heeft echter, voor mijn werk op dat moment, weinig gevolgen.

Dan stort ik in. In 2018 kan ik NIETS meer. 3 jaar procederen na mijn ongeval in 2008 en jarenlange strijd tegen een onredelijke overheid maken me moe, doodmoe. De inval in deze zaak is mogelijk de druppel want kort daarna kan ik werkelijk niets meer. Ik zoek hulp.

Geestelijke GezondheidsZorg

De diagnose is “autisme” maar daarmee leef ik al mijn hele leven. Dat is, mijns inziens, niet de reden van mijn arbeidsongeschiktheid maar het woord autisme (ASS) sluit alle deuren. Enorm lange wachtrijen die eindigen in patiëntenstops. Er is gewoon geen ruimte. Sinds COVID lijkt de GGZ alleen maar zwaarder belast te worden dus is er geen hulp. Ik wacht al 8 jaar op behandeling om hier uit te komen en leef van dag tot dag.

Het UWV keurt me af, 100%, wegens psychische problematiek. Vrijwel direct daarna wordt het een WIA IVA wat zoveel betekent dat het “for life” is. Ik hoef niet meer te komen. Ze willen me niet meer zien; nooit meer. In mijn eigen bedrijf werk ik, af en toe, nog een paar uurtjes; in mijn eigen tempo, eigen initiatief en zonder autoriteit. Omdat ik mijn bedrijf altijd langs mijn loondienst heb gehad wordt dat deze keer niet gekort.

Intake

Dan zit ik oog in oog met een medewerker van de reclassering. Hij begrijpt het fysieke verhaal. Ik kan zittende werk doen, zo besluit hij. Het psychische verhaal is blijkbaar moeilijker voor hem. Ik leg hem uit dat een “van-dag-tot-dag” kwestie is. De ene dag kan ik alles, de andere dag kan ik werkelijk niks. Hij beloofd er rekening mee te houden en zegt dat hij er begrip voor heeft.

“Wanneer kun je beginnen?“. Per direct, antwoord ik. Ik heb tenslotte geen lopende werkzaamheden of verplichtingen. We lopen naar een ander kantoor en er wordt, in overleg met andere medewerkers, besloten dat ik dezelfde middag kan beginnen, om 12:30. Even thuis lunchen en (verplichte) werkschoenen aan doen en ik ben op tijd weer terug.

Aan de gang

Een andere medewerker roept me naar binnen. Ik moet mijn telefoon in een “locker” doen en hiertoe overhandigd hij mij een sleutel met een nummer erop. Tegelijkertijd stapt hij hetzelfde kantoortje binnen waar ik die ochtend zat voor de intake. Ik kijk naar het nummer en constateer dat dit een locker helemaal op de vloer is. Omdat hij inmiddels een halve meter verderop staat gooi ik de sleutel, met een boogje, naar hem toe met de woorden “heb je ook een locker op ooghoogte? …“. Hij vangt hem op zonder te knipperen met zijn ogen maar zijn blik verandert. Dan kijkt hij boos. Om die reden maak ik mijn zin af met “… alsjeblief?“.

Er volgt een, voor mij, hele onwerkelijk discussie. Ik vertel hem dat het toch bekend is bij hen dat mijn rug en knieën niet meer functioneren. Een locker op vloerhoogte is een marteling voor me. Hij zegt hiervan niets te weten. Ik reageer direct dat hij dat behoord te weten; ik heb dat tenslotte, tijdens de intake, duidelijk uitgelegd. Daarom doe ik toch ook zittend werk. Tegelijkertijd weet ik dat hij liegt. Deze ochtend is dit besproken, ook met hem, toen we samen zijn kantoor inliepen. Ik krijg dan ook het gevoel dat hij me gewoon “test“.

Maar hij is boos. Argumenten komen niet meer door de muur van emoties. Hij vond het “onverantwoordelijk” en “gevaarlijk” om met een sleutel “te gooien“. Daarbij vond hij me “brutaal” en daar was hij niet van gediend. OK, ik ben autistisch en assertief, een ongebruikelijke en vaak onbegrepen combinatie, maar ik ben geen moment onbeleefd geweest.

Omdat hij zo boos blijft is er geen gesprek meer mogelijk. Ik wil niet boos worden en zeg hem dat we een “valse start” lijken te maken. Ik vraag hem om een nieuwe afspraak. Dat lijkt me voor iedereen het beste. Hij antwoord, zo mogelijk, nog bozer: “Ik maak met jou helemaal geen afspraak meer.“. Om verdere escalatie te voorkomen draai ik om en verlaat het pand.

Bellen

Thuisgekomen bel ik met de planning en doe mijn verhaal. Ik vraag wederom om een nieuwe afspraak. De dame van de planning zegt dat ze geen nieuwe afspraak kan maken. Ik ben tenslotte al toegewezen aan een medewerker en ik moet daarmee een andere afspraak maken. Dan leg ik haar uit dat deze medewerker geen nieuwe afspraak met me wil maken dus wat nu? Ik wordt terug gebeld, beloofd ze.

Dezelfde middag gaat de telefoon. We bespreken het gebeurde maar deze medewerker is eveneens “not amused“. Hij herhaalt ook mijn “gooien” en “brutaliteit” en zegt me, om die redenen, een eerste “officiële waarschuwing” aan. Ik vraag nog wat een “officiële waarschuwing” inhoud en hij antwoordde: “Zie het maar als een gele kaart“. Een afspraak voor de week hierna wordt gemaakt.

De “officiële waarschuwing” volgt de dag erop per brief. Opvallend is dat er niet meer wordt gesproken over “gooien” en “brutaliteit“.

Bestuursrecht

Ik interpreteer deze brief als een “besluit” en dien bezwaar in, per e-mail. Het antwoord komt snel: Bezwaar is, volgens reclassering, niet mogelijk want reclassering is geen bestuursorgaan en als zodanig niet onderhevig aan de Algemene Wet Bestuursrecht (AWB). Hij zit daar echter behoorlijk mis. Reclassering is een B-orgaan volgens de AWB:

• Een ander persoon of college;
• Met enig openbaar gezag bekleed.
• De entiteit voert een publieke taak uit;
• De entiteit wordt voor 2/3 gefinancierd door één of meerdere bestuursorganen;
• De inhoudelijke uitvoering van de publieke taak wordt grotendeels door één of meerdere bestuursorganen bepaald.

Er is ook jurisprudentie over te vinden (ABRvS 9 maart 2022, ECLI:NL:RVS:2022:696). Ik vraag nog, voor alle duidelijkheid, of hij mijn bezwaar zelfstandig afwijst of mogelijk “niet ontvankelijk” verklaard. Hierop krijg ik niet eens meer antwoord.

Ziek

De maandag hierop ben ik niet in staat om iets te doen. Helaas heb ik steeds vaker deze dagen. Ik wil dan ook geen discussie of enige andere interactie met mensen en, om die reden, zeg ik dan verplichtingen af per e-mail of SMS. De “regels” van de reclassering laten dit echter niet toe; je MOET bellen. Mijn vrouw herkent deze “state-of-mind” bij mij en zegt dat zij wel zal bellen.

Eigenlijk krijgt mijn vrouw direct een “reprimande“: Ze had vóór 09:00 moeten bellen. Mijn meisje legt geduldig en beleefd uit dat het onmogelijk is om tussen 8 en 9 ’s ochtends te bepalen of ik om 12:30 in staat ben om iets te doen. Dat kan van uur tot uur omslaan. De ziekmelding wordt (blijkbaar) geaccepteerd en ik ga die dag niet.

Volgens de “regels” van reclassering moet een ziekmelding elke dag herhaald worden. Deze keer iets eerder belt mijn vrouw tussen 10 en 11. Ondanks dat het nummer dat ze belt exact hetzelfde is als de dag ervoor neemt er iemand anders op. Ze geeft mijn vrouw direct weer op haar falie dat het vóór 9 uur moet. Mijn vrouw legt wederom beleefd en geduldig de situatie uit. Vervolgens wordt gezegd dat we een ander nummer moeten bellen.

Heel vreemd want dit nummer staat op de brief bij ziekmeldingen. Mijn vrouw begrijpt werkelijk niet wat hier speelt en legt rustig uit dat ze dat niet gaat doen. Ze heeft me tenslotte ziek gemeld op het nummer dat daarvoor opgegeven is. De medewerkster reageert daarop met de mededeling dat de ziekmelding dan NIET GELDIG is. Mijn meisje hangt echter op. Hier heeft ze duidelijk geen zin in en ze heeft nu andere zaken aan haar hoofd.

Einde werkstraf

De volgende dag komt er een tweede brief binnen, dit keer met het onderwerp “Retourzending werkstraf“.

Geen “niet-geldige-ziekmelding“, geen telefoongesprek wat op niets uitloopt. Gewoon een simpele “niet aanwezig geweest” alsof er nooit een ziekmelding heeft plaatsgevonden. Alsof er nooit een telefoongesprek is geweest. Alsof ik, zonder iets te laten weten, ben weg gebleven.

Ook deze brief is, mijns inziens, een besluit met rechtsgevolgen dus dien ik weer bezwaar in. Het antwoord is hetzelfde:

Indien u een bezwaar in wilt dienen omdat u het niet eens bent met een besluit van ons kunt u dat niet via mij doen. Ik verwijs u daarvoor naar de klachtenprocedure welke Reclassering Nederland hanteert. Via de website van Reclassering Nederland kunt u via de zoekbalk uitleg vinden op welke manier, en bij wie, u de klacht kan indienen.

Alsof een klacht hetzelfde is als een bezwaar.

Klacht

Na het eerste bezwaar had ik een klacht ingediend over het feit dat een medewerker mijn bezwaar niet op de juiste wijze verder heeft geleid binnen de organisatie. Een beetje tot mijn verbazing wordt ik gebeld door een “klachtbehandelaar“. Ze zegt me te willen horen in deze klacht. Ze laat me echter nooit uitpraten.

Met enige regelmaat valt ze me in de rede en laat duidelijk doorschemeren het verhaal al te kennen, waarschijnlijk door contact met de medewerkers. Ze werpt zich ook meer op als een advocaat van reclassering en/of de medewerkers als iemand die een klacht serieus wil aanhoren. Ze bevestigd dat “bezwaar” niet mogelijk is en dat alleen een “klacht” kan.

Dat dit gesprek op niets uitloopt moge duidelijk zijn. Ik ben dan ook reuze benieuwd of hier nog een staartje aan komt.

Op dit punt zijn we aangeland. Reclassering heeft mijn straf retour gezonden naar het OM; duidelijk om oneigenlijke redenen, volgens mij. Er rest niets dan af te wachten hoe het OM hierop gaat reageren.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Overigens heeft ons deze zaak erg veel geld gekost. Zelfs meer dan ik kan dragen en om die reden zitten we nog met een restschuld bij de advocaat. Ik betaal deze in termijnen af maar daar is erg weinig ruimte voor. Voel je je geroepen, bij het lezen van dit verhaal, iets bij te dragen dan kun je gebruik maken van onze sponsoringpagina op MediaVrijheid. Onze dank is groot.

Onschuldig Veroordeeld – Deel 7 – De Hoge Raad

Ik krijg meermaals de vraag waarom ik zo ver door ga in deze casus, ook van mijn directe omgeving. Er zijn meerdere antwoorden op die vraag; meerdere beweegredenen waarom ik tot het einde door ga:

Ten eerste mijn vrouw. Een man hoort zijn vrouw in bescherming te nemen. Ja, zo ouderwets ben ik. En mijn meisje is die 16e januari 2018 zwaar beschadigd. Nog steeds als ze politie waarneemt raakt ze in paniek. Dan stopt de auto, zomaar langs de weg en ze is niet in staat voor een periode om verder te rijden. Als er een politieauto voor onze woning door rijdt verstopt ze zich, bang voor herhaling. Het is 8,5 jaar geleden. Ik twijfel of het ooit over gaat.

De politie eigent zich steeds meer rechten toe ten koste van onze grondwettelijke burgerrechten. Politie gaat met enige regelmaat buiten haar boekje en de rechtspraak lijkt daar niets aan te doen. Gelukkig heb ik vrijwel altijd succes geboekt als ik daar tegen in ga. Soms echter delf ook ik het onderspit. Maar deze kwestie zit me vreselijk hoog.

Het begon met mijn hulp aan een oud-collega die onheus werd behandeld door haar werkgever. Het had een simpele civielrechtelijke afwikkeling moeten worden, zoals dat altijd is bij een arbeidsconflict. Ik heb het een keer eerder meegemaakt dat een werkgever een strafrechtelijke aangifte doet maar in die casus lachte de politie erom. Ik ben deze hele zaak open en eerlijk geweest, ook naar de werkgever. Zelfs gemeld dat we een aantal bestanden veiliggesteld hadden. Niks stiekems, niks onoorbaars en zeker niks strafbaars.

Schriftuur

Voor cassatie is een speciale advocaat nodig. Hij legde me al uit dat dit heel technisch is en dat niet iedere advocaat daarmee bekend is. In eerste instantie wilde deze cassatie advocaat ook niets weten over de weigering van de getuige deskundigen. Deze zijn door het Hof benoemd en met redenen omkleed afgewezen, zo zegt hij. Dan heeft de Hoge Raad daar geen oor voor.

De schriftuur is zeer juridisch-technisch en moeilijk te lezen voor een leek. Ik wil jullie hier ook niet al te veel mee vermoeien. Als voorbeeld één citaat:

We kunnen volstaan met het gegeven dat eigenlijk alles benoemd wordt en de nadruk wordt gelegd op het ontbreken van wederrechtelijkheid. Met andere woorden: Er is niets strafbaars gebeurd. Ook wordt zeer duidelijk het “mede” plegen behandeld en aangezien ook oud-collega niet wederrechtelijk is binnengedrongen kan van “mede” plegen ook geen sprake zijn.

Voor de derde keer moet ik vertrouwen hebben in onze rechtstaat. Vertrouwen hebben in kundige mensen die de letter en de geest van de wet naleven en daarop rationeel oordelen. Maar als je al 2 keer teleurgesteld bent valt dat niet mee.

Het arrest van de Hoge Raad is dan ook bijzonder teleurstellend; vooral het feit dat ze de zaak “zonder verdere motivering” afwijzen. Ook “ter openbare terechtzitting” is voor mij een compleet raadsel. Ik was niet op de hoogte dat er een openbare zitting zou zijn.

Wat ik, in het bijzonder, niet begrijp is het feit dat de HR wel eerst advies inwint bij de procureur-generaal. Normaal gesproken krijgt een advocaat dat advies en mag daarop nog reageren. In onze casus is dat dus niet gebeurd. Ergo: het OM wordt geraadpleegd, de advocaat van verdachte mag hierop niet reageren. Tot zover het “laatste woord“.

Met 3 punten op één A4’tje maakt de Hoge Raad er zich vanaf. Schrik niet: Deze procedure kost me duizenden euro’s. De Hoge Raad der Nederlanden (kortweg HR), de hoogste rechtsprekende instantie in Nederland motiveert niet waarom ze deze beslissing hebben genomen. Totaal onbegrijpelijk.

Als ik navraag doe bij mijn advocaat vindt hij het nog heel normaal ook: “Soms vinden ze een kwestie niet interessant genoeg, dat is nou eenmaal zo“. Ik begreep al niets van de motivering in het vonnis van de politierechter en of het oordeel van het Hof. Nu is er domweg niets te begrijpen want het wordt niet eens gemotiveerd.

En daarmee is de uitspraak onherroepelijk geworden. Schijnbaar is er nog een mogelijkheid om de zaak aan het Europese Hof van Justitie of het Europese Hof van de Rechten van de Mens aan te brengen maar deze wordt door ons niet meer verkend, temeer omdat de financiële middelen uitgeput zijn.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Overigens heeft ons deze zaak erg veel geld gekost. Zelfs meer dan ik kan dragen en om die reden zitten we nog met een restschuld bij de advocaat. Ik betaal deze in termijnen af maar daar is erg weinig ruimte voor. Voel je je geroepen, bij het lezen van dit verhaal, iets bij te dragen dan kun je gebruik maken van onze sponsoringpagina op MediaVrijheid. Onze dank is groot.

Onschuldig Veroordeeld – Deel 6 – Het Hoger Beroep.

Het is weer 2 jaar later als het Hoger Beroep wordt behandeld. Dat maakt de doorlooptijd bijna 7 jaar in totaal. Ondanks dat we nog steeds vol vertrouwen zijn in een goede afloop hebben we, met in het achterhoofd de vreemde redenering van de politierechter, wel wat kriebels in de buik. In mijn ervaring is Vrouwe Justitia voor 90% heel rationeel, gaat ze puur uit van feiten en laat emoties buiten beschouwing. Maar er is altijd een menselijke factor.

Een rechter die “vindt” i.p.v. rationaliseert. Een rechter die “een gevoel” heeft i.p.v. zuiver naar de feiten kijkt. Ik heb dat nog maar weinig meegemaakt maar het gebeurt. Doorgaans, als je een rechter zuiver de feiten en gebeurtenissen voorlegt en die afweegt tegen de letter van de wet zal, in mijn ervaring, een rechter daar wel in meegaan. Zo hoort het ook, is mijn bescheiden mening.

Het lijkt er echter al snel op dat ook deze rechters naar een afwijzing van het Hoger Beroep toe willen redeneren. Geen echte afweging maar kijken of ze een en ander op een technicaliteit kunnen afwijzen. Het begint al met een omgekeerde redenering:

Strafbaarheid

Het is niet de taak van de verdediging om de strafbaarheid uit te sluiten. Dat zou de redenering goed praten dat je schuldig bent tot je onschuld bewezen is. In Nederland ben je (grondwettelijk) onschuldig tot schuld bewezen is en Hoger Beroep maakt dat niet anders. Het is dus de taak van het OM om de strafbaarheid aan te tonen. Vreemde redenering dus.

Getuige deskundige

Dan wordt vervolgens wederom onze getuige deskundige afgewezen, ook door het Hof. Het argument dat ze hiervoor gebruiken is dat ze zich “voldoende voorgelicht” achten om te oordelen over de zaak. Maar “voldoende voorgelicht” betekent nog niet dat je de materie begrijpt, dat moge duidelijk zijn. Mijn advocaat protesteert nadrukkelijk en geeft nog aan dat dit gronden voor cassatie oplevert. Het drietal aan de overzijde is echter onvermurwbaar.

Binnendringen annex 138ab WvS

Ik lees wederom een hele vreemde redenering. In de eerste plaats geeft het Hof hier duidelijk aan dat ik niet ben “binnengedrongen” (in juridisch-technische zin). Dat maakt dus dat er nooit een veroordeling op basis van 138ab kan plaatsvinden.

Case CLOSED, zou je zeggen maar daar redeneert men weer inventief omheen: Ik heb me (MEDE) schuldig gemaakt als MEDEpleger. Waar is die “pleger” dan? Wanneer is die veroordeeld? Oh nee, die is niet eens vervolgd!

De voorzitter geeft wel (eindelijk) antwoord op de vraag aan welke van de 4 voorwaarden van 138ab wordt voldaan: Art 138ab WvS lid c. met behulp van valse signalen of een valse sleutel. Hiertoe gebruikt men jurisprudentie: ECLI:NL:HR:2021:1691 , de zogenaamde “politiemol” zaak:

Niet alleen put men dus uit een bijzonder ernstige zaak maar ook een zaak die niet vergelijkbaar is. Het handelt zich in deze casus over een politieagent die, met ZIJN EIGEN login, zaken ophaalt uit het BlueView systeem en het vervolgens door geeft (verkoopt?) aan criminelen. De redenering is simpel: Als je een legitieme login (sleutel) gebruikt voor zaken waar die niet voor bedoeld is spreekt men van een “valse sleutel“.

In onze kwestie is er geen sprake van MIJN EIGEN account of login die ik inzet voor een doeleind waar het niet voor bedoeld is! Het account wat gebruikt is was van mijn collega of zoals justitie haar noemt “MEDEdader” maar die is niet vervolgd. De zaken zijn dus essentieel verschillend en om die reden is jurisprudentie uit die zaak dan ook niet toepasbaar.

Daarbij is dit stukje jurisprudentie niet onomstreden. Rechtsgeleerden (P-G Spronken) waarschuwen dat het letterlijk toepassen van deze uitspraak heel veel mensen strafbaar maakt. Denk maar aan elke werknemer die, per ongeluk of met opzet, met zijn account grasduint door een directory die weliswaar voor hem is opengesteld maar niet voor hem bestemd is.

Ten aanzien van de primair ten laste gelegde computervredebreuk past de rechtbank het toetsingskader toe dat de Hoge Raad heeft uiteengezet in het zogeheten politiemol-arrest (ECLI:NL:HR:2021:1691). In die zaak was eveneens een autorisatie verstrekt om in te loggen in het beveiligde systeem. Het gerechtshof oordeelde destijds dat de politiemol zijn autorisatie had misbruikt, aangezien die was verstrekt om in het kader van zijn werk naspeuringen te verrichten, terwijl hij het systeem bevroeg zonder dat daarvoor in zijn politietaak enige aanleiding bestond. De Hoge Raad liet dat oordeel in stand. De rechtbank haalt tevens de conclusie van P-G Spronken aan, die waarschuwde dat de reikwijdte van artikel 138ab Sr potentieel zeer groot wordt, nu een werknemer die uit nieuwsgierigheid grasduint in voor hem toegankelijke systemen al snel onbevoegd kan handelen.

Rechters hebben dit stukje jurisprudentie in het verleden ook al afgewezen (ECLI:NL:RBOBR:2026:1586) om puur een “valse sleutel” aan te tonen. Dus zelfs al zou het de vervolging van mijn collega betreffen zou deze redenering mogelijk niet slagen.

Recht op eigen data

Tenslotte moeten we ons terdege afvragen of er, zelfs door mijn collega, iets onoorbaars is gedaan. Heeft ze haar login “misbruikt” waardoor er sprake kan zijn van een “valse sleutel“? Heb je als werknemer niet het recht om bepaalde documenten zelf in bezit te hebben zoals e-mails met opdrachten, verslagen van functioneringsgesprekken, beoordelingen van een werkgever en verkoopcijfers waarvan (een deel) van je salaris afhankelijk is? Dat is de vraag die Marleen Stikker ook duidelijk stelt:

Indien een werkgever deze zaken alleen maar verstrekt in een gesloten omgeving dan is de rechtspositie van de werknemer altijd bijzonder zwak.

Bijzondere interesse van politie als maatstaf

Niet te vergeten: in onze zaak heeft de werknemer ook ontslag gekregen, niet zozeer voor het inloggen en kopiëren maar mede voor betrokkenheid bij een “strafzaak“. Lees nog maar eens een eerder ingebracht citaat tijdens haar ontslagprocedure:

Het wordt meteen duidelijk dat de politie de zaak buitengewoon serieus neemt

Voor een civiele rechter is het “bijzonder serieus nemen door de politie” al reden genoeg om een oordeel te vellen. Kijk maar eens naar het (civielrechtelijke) verbod op motorclubs. Waar het strafrechtelijk niet lukte werden deze zaken voor de civiele rechter gebracht en meermaals werd aangehaald dat “de politie het wel erg serieus neemt“, zonder enige strafrechtelijke basis wel te verstaan. Het is een feit dat een grootscheepse aanpak van politie invloed heeft op een civiele procedure en dat hebben we zelf, in het verleden, ook een aantal keren meegemaakt.

Genegeerde argumenten

Mijn advocaat begrijpt de materie inmiddels prima en schrijft een prima pleitnota.

Ook ik heb mijn eigen pleitnota meegenomen maar de voorzitter vindt dat niet gebruikelijk. Mijn advocaat moet het woord maar doen. Stel je voor: Een verdachte die niet mag praten ter zitting … Alleen als ik u vragen stel! Dus na het “wegpoetsen” van de getuige deskundigen wordt ook de enige resterende persoon in de rechtszaal die technisch kan uitleggen wat er gebeurd is “de mond gesnoerd”.

Nagenoeg alle argumenten worden volledig genegeerd. Het buitenproportioneel optreden met psychisch lijden ten gevolge, de door politie vervroegde opname van de aangifte, de buitenproportionele inval een paar uur na de aangifte met 25 personen, het negeren van de tegenaangifte wegens ontbreken van tijd en mankracht, de brief van Team Ondermijning, de directorylist met alleen maar bestanden betrekking hebbende op Veterans MC, etc, etc, etc.

Argumenten aangevers

In plaats daarvan staat het vonnis bol van de citaten van de aangifte, getuigenverklaringen van aangevers en bevindingen van aangevers. Of die integer zijn lijkt het Hof niet te deren of af te vragen. Alles wat daarin wordt opgemerkt is blijkbaar de enige waarheid.

Eén citaat in het bijzonder begreep ik helemaal niet:

Werkelijk IEDER WELDENKEND MENS begrijpt dat de toegang wordt ingetrokken bij ontslag. Dat daarmee wederrechtelijkheid ontstaat vóór het ontslag is een bijzonder vreemde redenering. Maar zoals gezegd: Op een of andere manier redeneert men naar de veroordeling toe i.p.v. andersom.

Al met al worden we wederom geconfronteerd met een vonnis dat aan alle kanten rammelt. Er staat nog maar een weg open: Cassatie bij de Hoge Raad.

Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.

Overigens heeft ons deze zaak erg veel geld gekost. Zelfs meer dan ik kan dragen en om die reden zitten we nog met een restschuld bij de advocaat. Ik betaal deze in termijnen af maar daar is erg weinig ruimte voor. Voel je je geroepen, bij het lezen van dit verhaal, iets bij te dragen dan kun je gebruik maken van onze sponsoringpagina op MediaVrijheid. Onze dank is groot.